La_moon~
การเดินทางหมายเลข # 22
สวัสดีอีกครั้งไดอารี่ของฉัน
สิบสามสิงหาคม พุทธศักราชสองพันห้าร้อยห้าสิบหนึ่ง
...
ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้นก็ตามปฏิทินยังคงเปลี่ยนหน้าไปทุกวัน
โดยไม่คำนึง หรือคิดถึง ถึงความรู้สึกของคนที่เฝ้ามองมัน
ฉันเฝ้ามองปฏิทินอยู่แบบนี้
แล้วมันก็จากฉันไปเมื่อครบทุกๆยี่สิบสี่ชั่วโมง
ฉันคิดว่าเวลาเป็นอีกสิ่งที่ซื้อหากันไม่ได้
แต่บางทีเราก็ซื้อเวลาด้วยความสุข
อันนี้ฉันยอมรับได้
...
ผ่านพ้นไปอย่างทุลักทุเล
กับเทศกาลอ่านโต้รุ่งของใครหลายๆคน
หวังว่าผลที่ออกมาจะไม่ได้แย่กว่าที่คิดไว้
...
ความเป็นไปในโลกของฉันตอนนี้
หึหึ
ไม่สวย แต่จน สนป่ะ
